Blog
-
Droomreis op TV
28 maart 2011Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 87 keer bekeken
-
groepsexpositie in Brunssum
28 maart 2011Droomreis Brunssum 2011 from ferrie = differentieel on Vimeo.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 80 keer bekeken
-
MeaVulva op TV
11 maart 2011Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 148 keer bekeken
-
groepsexpositie in Alkmaar
11 maart 2011Film van Agnes Frijlink
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 84 keer bekeken
-
de mens Marthie
18 februari 2010Onderwerpen
Alles, alles, alles. Ik fotografeer graag dingen die mij herinneren aan dierbaren.
Inspiratie
Kleuren, momenten en mijn ziel
Omschrijving van je werkwijze
Ik ben een heel impulsief mens en hou niet zo veel van vaste en gezette routines…stereotypes!
Ik laat mij leiden door het moment wat over mij heen komt zowel als het mens, kleur en emotie die er mee samen komen.
waarom papavers?
Over de papaver valt veel te vertellen. Daarom ben ik in eerste instantie ook begonnen met het fotograferen daarvan.
Intussen breidt ook mijn interesse steeds verder uit.
het boeit me heel erg om meer neerv te zetten ndan alleen de bloem. Bijvoorbeeld mijn series abstract en vergane glorie tonen dat mooi.
'Papavers' is dan ook eigenlijk de overkoepelende titel voor verschillende series van deze prachtige bloem die in zoveel variëteiten voorkomt.
Niet alleen de kleur maar ook de uitvoering wisselt onderling.
Omdat er zoveel variaties zijn en vanwege het feit dat ik veelal geïnspireerd wordt door bepaalde muziek hebben de groepen die hieronder vallen veelal een kleur, song of zelfs bandnaam als titel.
Je schildert ook….waarom?
Om het wilde en woeste binnen mijn ziel vrij te laten.
Heb jij een begrenzing?
“I am my own worst enemy!” Als mens zijn wij tot alles in staat als we onszelf maar open willen stellen voor verrijking.
Maar om je zelf open te stellen stel jij ook je kwetsbare ziel er mee bloot. Sommige dagen kan ik er gewoon niet tegen.
Waar haalt jij je inspiratie vandaan?
De mens in al zijn facetten, kleur en licht zijn voor mij een enorme inspiratie.
Wat wil jij als kunstenaar bereiken?
Dat mijn ziel naar voren te komt, de rest komt van zelf.
Wanneer is jou werk af?
Ik vind dat de titel het altijd meer begrijpbaar maakt voor anderen. Voor mij is het af met de druk op het saffier-knopje. Ik weet het onmiddellijk als ik een goede foto heb gemaakt.
Met schilderen zit het nog een beetje in de baarmoeder…ik krijg vaak een wee maar het kindje is nog niet gereed voor de buitenwereld.
Wat zeggen mensen over je werk?
Ik krijg ontzettend veel complimenten maar omdat ik zo'n broze ziel heb zal ik soms toch twijfelen aan de oprechtheid ervan.
Waarom weet ik niet, want ik denk zelf heel veel van mijn fotografie.
Ik moet erkennen dat Willem, die altijd de ramen komt zemen op een blauwe maandag (na een woest weekend van kleur stroming), aan mij vroeg of de kinderen op bezoek waren toen hij mijn nog niet droge schilderijen in de garage zag staan.
Wanneer werk jij ?
Ik werk op mijn best als ik alleen ben …vast gekluisterd in mijn eigen gedachten, geraas en genoegdoening. Ik ben een nacht mens. Mijn creaties worden ‘s nachts gevormd en moeten dikwijls overdag tot uiting komen, wanneer het lastiger is om alleen te zijn.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 232 keer bekeken
-
bezoek
4 januari 2010Tijdens de atelierroute in Krimpen a/d...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 176 keer bekeken
-
in de kerk
6 september 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 221 keer bekeken
-
promotiebord
6 september 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 211 keer bekeken
-
persbericht poppie-life
6 september 2009Foto tentoonstelling “Poppie life” van Marthie Oosterman-Mostert
Vanaf woensdag 19 november start de foto tentoonstelling “poppie life”van Marthie Oosterman-Mostert in de bibliotheek te Krimpen aan de Lek. Vanaf 14:30 kunt u kennis maken met Marthie en haar werk.
Tevens vind een workshop voor kinderen plaats. Onder leiding van Ina Hoeneveld van Atelier Lokaal kunnen kinderen vanaf 6 jaar gratis aan de slag met papier, en verf op basis van groenten om klaprozen te maken. Wanneer je hier aan deel wil nemen kun je een mail sturen naar marthieoosterman@planet.nl of bel naar 06 2260 8446 om je aan te melden.
De tentoonstelling in de bibliotheek te Krimpen aan de Lek laat veel klaprozen zien. Klaprozen, ofwel poppies zo als ze in het Afrikaans bekend staan, worden door Marthie met een passie voor psychologie gefotografeerd. De psychologie is terug te vinden in het idee dat poppies net mensen zijn. Ze beschikken over een ziel. Poppies zijn jong, zo beeldschoon, zo fragiel, zo kwetsbaar, zo braaf, zo koppig. Met het portretteren van deze bloem zet Marthie blootgelegde karikaturen neer. Menselijke karaktereigenschappen, tekortkomingen, lief en leed, schoonheid en verval. bibliotheek Krimpen aan de Lek aan de Constantijn Huygenstraat 3.
Marthie Oosterman is professioneel fotografe. Gedurende de hele maand november is haar werk ook te zien bij “Gewoon Gouds” aan de markt 42-44 te Gouda. Een onderdeel van de maand van de fotografie in Gouda, waaraan 25 fotografen deelnemen. Veel van haar werken vinden hun oorsprong in haar jeugd. Als een van de vijf kinderen heeft Marthie een eindeloos idyllisch kinderleven gehad in een landelijk omgeving met enorm veel contrasten tussen leegte en overvloed. De afzondering wat deze levensstijl met zich meebracht heeft een enorme invloed gehad op haar creativiteit. Soms was daar zo veel van niets; maar juist dat niets dwong haar om de schoonheid van de nietigheid intens te beleven. Daarom lig er een sterk focus op textuur, kleur, gevoel en detail in haar werken die meestal een verhaal weergeven. Marthie maakt vaak gebruik van aanhalingen uit de Bijbel, de geschiedenis, en lyriek voornamelijk uit de muziek van Pink Floyd, Frank Duval en de Beatles.
U bent van harte welkom tijdens de inloop op woensdagmiddag 19 november vanaf 14:30 in de bibliotheek van Krimpen aan de Lek aan de Constantijn Huygenstraat 3. Daarnaast kunt u de tentoonstelling tot 9 januari 2009 bezoeken tijdens de openingstijden van de bibliotheek. De bibliotheek is geopend op maandag van 18.30 tot 20.30 uur, op dinsdag van 15.00 tot 17.00 uur, op woensdag van 10.00 tot12.00 uur en van 14.00 tot17.00 uur en op vrijdag van14.00 tot 17.00 uur en van 18.30 tot 20.30 uur.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 207 keer bekeken
-
Gouda 2008
28 augustus 2009expositie 'Gewoon Gouds'
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 209 keer bekeken
-
kunstgids
28 augustus 2009.jpg)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 203 keer bekeken
-
promotie
28 augustus 2009promotiebord in winkelcentrum de Crimpenhof in Krimpen a/d...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 239 keer bekeken
-
persbericht in het Kontakt
10 juni 2009.jpg)
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 171 keer bekeken
-
wandeling
4 mei 2009Soms, als je even de tijd neemt om door de wandelgangen van een verlopen leven te wandelen, zul je merken dat alles wat je in je leven ooit hebt beleeft en nog zal beleven onlosmaakbaar met elkaar verbonden is.
Het ene loopt gewoon door tot het volgende meestal zonder dat je je ervan bewust bent.Een dun maar opvallend sterk scharlaken draadje weeft door de tapestrie van heel je leven. Zo onopvallend, doch duidelijk genoeg om aan te geven waar je vandaan komt; wie je bent, waar je mee bezig bent en waar je naar toe onderweg bent.
Een van de eerste dingen die ik ooit met passie fotografeerde waren de vervallen ruines van mijn geboorte grond en de tenger fragiele klaprozen die de weerloosheid van de mens symboliseren.
Slagvelden veranderden vaak in bloeiende klaproos velden. Men vermoede dat de bloem ontsprong uit vergoten bloed.In het boek Petrus staat: “alle vlees is als gras en al zijn heerlijkheid als een bloem in het gras; het gras verdort en de bloem valt af...” .
Ik fotografeer graag dingen die mij herinneren aan mijn dierbaren, oude wereldse objecten, een zijden bruidsjapon, de eerste paar nette schoenen van ’n trotse jonge man, een Oldsmobiel uit de jaren dertig, kerken, begraafplaatsen.
Het woord kerk associeer ik met zowel leven als met dood. Met geloften en nood! Een plek waar kindertjes aan de Hemelse Vader op worden gedragen. Een plek waar de zielen van gestorvenen tot het hiernamaals worden opgedragen. Maar ook worden er huwelijken voltrokken.
Het huwelijk is een constitutie dat permanentie belooft. Meeste huwelijken worden voltrokken in de veronderstelling dat kinderen verwekt zullen worden.
Als wij uiteindelijk sterven zijn onze kinderen en onze geschiedenis het grootste en vaak het zuiverste nalatenschap.
Met de tentoonstelling:trachtte ik u te laten waarnemen door het kijkers van mijn ziel. Om het voetpad, waar mijn scharlaken rood draadje heen leidt, te volgen om zo ook misschien iets van zich zelf te herontdekken.
Voor een familiefeest keerde ik in de lente van 2007 terug naar mijn geboortegrond; niets wetende dat ons thuis een week eerder door een hels vuur in puin was gelegd. Een dakloze ruïne, met een eindeloos wolkenhemel als dak. Tot as verpoederde gele houten vloeren, zwart verkoolde kozijnen staarden mij als vaagweg bekend aan. Versplinterde zilveren wazige ruiten ogen doortrokken met kraaienpootjes gaf ieder detail geluidloos door.
‘n Thuis tot in haar diepste wezen kaal gestroopt!. En toch was zij beeldschoon. Door het vuur was zij gelouterd en gezuiverd. De verloren geesten van latere inwoners waren er niet meer. Dit huis was weer van ons!
Door de lens van mijn camera dwaalde ik zoekend door de tot as verpoederde walmen van herinneringen en herontdekten schatten van ontelbaar waarde. Een Afrikaans licht dat alle kleuren van de regenboog opdringt op de sensor. Laag voor laag schilferde onze levensverloop los uit iedere laag; verf die mijn moeder jaar voor jaar weg had geprobeerd te schilderden.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 201 keer bekeken
-
something about doors
3 mei 2009Why are we always leaving a back door open or an open door behind?
Which things should be done behind closed doors?
My door always stands open for you. There are so many sayings about doors:
He is standing behind the door
Death is knocking at my door.
She is as flat as a door
If the eyes are the windows of the sole, are we double minded because a house most often have a front and back door. Is life not less complicated if we only have one option? Would we be different if we were brought up in a home with only one door?
When I grew up I have build a home with 12 doors which lead to the out side.
For many people it was a home with 12 doors towards the inside.
1.There was a door for everybody who needed to feel welcome.
2.There was a door for the clients.
3.There was one large door for the Tiburon.
4.Another door for the pottery students.
5.A door to Bella’s castle
6.The door to the guest apartment which also led into the Turkish bathroom and home
7.The see-through slidingdoor which connected the inside with the outside entertainment
8.The door from the black bathroom onto the outside entertainment area.
9.The hidden door from the closet where the sun could be switched on and of if the inhabitant could not face reality TV of Eversdal.
10.The Deserted door which used to be the old family room door were for some reason always knocked on during Christmas, Easter or Pinkster by the deserted and hungry, or when emergency called.
11.The old front door changed position with a 90 degree swing from corner to corner where children could come and go unseen.
12. The balcony door which allowed the rain to walk in for a gentle or stormy conversation.
This was my orange home in
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 154 keer bekeken
-
Genesis 3 The fall of Man
3 mei 2009
Why did I specifically choose to portray this chapter out of the Bible; the most printed best seller book of all time in poppy body language? Somebody once said: “The creation of the smallest flower is the labor of ages” The prophet Isaiah wrote: All flesh is grass and all its loveliness is like the flower of the field but grass withers and flowers fade.Often when I photograph a lost poppy in the field it looses almost all its leaves before I leave. Like man he is not excluded from the merciless winds of war that surround us. This is also the reason why the poppy is associated with war, especially the Great War (1914-1918) Myth tells that poppies grows in ground where blood is shed. That’s why they are red. If you don’t believe me take a trip up the Western Front during summer!
War breeds in the womb. War starts at home. Our children see us fighting each other. Where there is war there are scrupulous tyrants. War is blood. War is endless It is red. war is barbwire and trench filled carcasses! I feel grieve, pain and poverty. Humiliation, separation and starvation, a desperate desperation to the mercy of God to release us from the hell we created from out paradise! Did man learn anything from it? I doubt it because history have proved to continuously repeat itself
Why are we continuously in war? Could it be out of jealousy? The serpent wanted to be better than his Creator. Kian was jealous of Able because God did not favor his offer. Sara of Hagar because of an innocent child; Saul of David because he was a man after God’s own heart. Even David’s own son wanted to kill him for the crown.
We are created in the image of God but the disobedience of man separates him from the divine protection. Of his Creator; separates us from each other; from our loved ones. Our disobedience makes us as fragile as the tiny red poppy, and strips us naked
When my first poppy bloomed I was as eager as the parent of a first born to photograph it down to the finest details. From its little head down to the tiniest toe. To my utmost shock this firstborn had the physical characteristics of a serpent. But like any mother heart you accepted it and knew it was the most beautiful gift you ever received.
I picked every little poppy and treasure it inside the safety of a home made from stone. But not even the safest home could prevent my little poppy from rot and decay. I had to clean it up; that is what you are suppose to do with dead flowers; dead things. That’s where I learn what the law of harvest really means: As you sow you will reap. When you sow you spread a seed of hope. Hope often does not bring you very far but it is a good companion. I left it on the little glass table for month. I wanted to see it return from where it came from. This whole process made me realize that we are indeed as the little flower from the Bible. We can die suddenly; but even if we grow weary and fall apart we are still beautiful because we have to die to live. The moment when you are born you are already starting to die.
Question: Why did the serpent chose to deceive the woman and not Adam?
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 239 keer bekeken
-
krantenartikel
28 april 2009
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 141 keer bekeken
-
workshop
28 april 2009kinderworkshop in de biblioteek in Krimpen a/d...
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 154 keer bekeken
-
Het huis van mijn vader
28 april 2009Het huis van mijn vader
Ik fotografeer vaak dingen die mij herinneren aan mijn dierbaren, zoals mijn geboortehuis. Met deze fotoserie tracht ik, om door middel van een camera, objectief mijn mens zijn vanaf kindsbeen in termen van zichtbare vergankelijkheid op een zeer persoonlijke manier vast te leggen.
Woningen, door aardse vaderen geschapen, zijn zo schoon en mooi in het begin. Maar zoals ook bij de mens, begint het verval al tijdens het moment van geboorte.
Toch zit er een onlosmakelijke schoonheid verweven in het verval en de aftakeling (verwering).Denk maar aan de mystieke schoonheid van een verlaten ruïne.
Aan de schoonheid, die het verweerde gelaat van een negentigjarige uitstraalt in al zijn pijn Aan de belofte van een nieuw leven, die als een bloem verdort en afsterft.
Maar zoals ook al op aarde gebeurt, wij laten altijd iets tot herleving achter!
Tijdens de lente van 2007 keerden wij, na 30 jaar, terug voor een familiefeest naar onze geboortegrond tussen Lindley en Edenville, Provincie van de Oranje Vrijstaat, Zuid Afrika. Ons ouderlijke huis lag op een boerderij met eindeloze vlakten en zilveren waterstromen. Het huis dat mijn vader bouwde in de jaren veertig voor Johanna Margaretha du Plessis.
Een week voor dit familiefeest waren de gigantisch grote bloekombomen, die het huis omringden, de stille getuigen van het helse vuur, dat ons eerste thuis in puin legde. Een dakloze ruïne stond ons te wachten.
Wij werden verwelkomd door de verkoolde voordeur die wagenwijd openstond. De tot as verpulverde gele, houten vloeren” lokten ons naar binnen. Zwart verkoolde kozijnen staarden ons vaag bekend aan. Met een innerlijke drang strompelden wij naar binnen, door de gangen van een voorbije jeugd. De versplinterende, zilverwazige kraaienpootjes in het ruiten probeerden de intensiteit van het vuur door te vertellen zo als over enthousiast kinderen.
Wat een herontdekking. Dit was onvoorstelbaar! Vernietig! Verwoest! Een waardeloze ruïne! ”.Ons thuis tot in haar diepste wezen kaal gestroopt. Tot op de bodem verzengt . Met een eindeloze, blote, blauwe hemel als dak.
Maar het vuur had het huis ook gelouterd en gezuiverd. Dit huis was weer van ons! De achtergebleven geesten van latere inwoners waren er niet meer.
Samen met mijn camera dwaalde ik al zoekend door de tot as verpoederde walmen van herinneringen en vond schatten van ontelbare waarde. Een ongelooflijke lichtinval van boven af riep smachtend om mijn aandacht. Een Afrikaans licht, dat alle kleuren van de regenboog opdrong aan het oog van mijn camera”. Door de hitte van dit vuur waren alle lagen verf, die mijn moeder door de jaren heen op de wanden had geschilderd, aan het afschilferen. Laag voor laag werd een geschiedenis van onze levenslijn al schilferend ontbloot. Wij bewonderden in een zwijgende stilte, hoe zij, net als Picasso, verschillende kleurperioden uit het diepst van haar ziel had beleefd. Het vuur ten spijt, zijn ze bewaard gebleven.
Wij loerden van binnen naar buiten door de gesprongen vensters. Met ieder klik van de camera zwaaiden er deuren open en dicht en kreeg ieder deur zijn naam? Zodat wij op een door God gekozen dag, door het purper en puin van onze levensloop zomaar maar konden binnenlopen zonder aan te kloppen. Wat een erfenis! Een erfenis zo puur, zo zuiver en authentiek. Wij liepen, door de tijd heen, voor een wijl, terug naar ons verleden. Een mooie tijd, toen wij nog kinderen waren…Onschuldig en vol verwachting...Gevuld met vrede, vreugde, liefde en hoop op een mooie toekomst. In mijn verbeelding hoorde ik onze klaterende lach weer klinken, spelend onder de bloekombomen.
Maar aan alles komt een einde. Het is deel van leven…verval is ook deel van het leven. Daarom is verval ook mooi. Zo ook het einde van het verval, de dood.
Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 348 keer bekeken